Καραντίνα, ημέρα #43
Η ώρα είναι 08:55 το πρωί, το αφεντικό σου σε έχει πάρει ήδη τέσσερα τηλέφωνα για το meeting που έχετε στις 09:00, εσύ είσαι με το ένα πόδι στην παντόφλα και το άλλο στην κάλτσα, οδοντόβουρτσα στο στόμα και τα χέρια προσπαθούν να δέσουν όπως-όπως τη γραβάτα.
Πριν το καταλάβεις, τα λεπτά έχουν περάσει και ακούγεται ο ήχος κλήσης του skype, ενώ εσύ ίσα που έχεις προλάβει να απλώσεις λίγο ζελέ στο μαλλί, δικαιολογώντας το στον εαυτό σου ως out-of-bed look.
Τρέχεις βιαστικά και παίρνεις θέση στην καρέκλα του home office. Η κάμερα ανοίγει. Σύσσωμοι οι υπόλοιποι χαρτογιακάδες αρχίζουν να μιλούν για σοβαρά θέματα βιωσιμότητας της εταιρείας. Εσύ γνέφεις καταφατικά, φτιάχνοντας ελαφρώς τη μεταξωτή γραβάτα σου, ενώ από κάτω είσαι ακόμα με μια κάλτσα, μια παντόφλα και το κόκκινο σώβρακο με τα αρκουδάκια που σου είχε πάρει η μάνα σου, όταν σε επισκέφτηκε στην Πάτρα, στα φοιτητικά σου χρόνια.
Καραντίνα, ημέρα #53
Η 8η βδομάδα καραντίνας έχει σχεδόν τελειώσει και εσύ έχεις να φορέσεις τόσες μέρες σερί φόρμα, από τον καιρό του Νώε. Έχει φτάσει η στιγμή, επιτέλους, να βάλεις για πλύσιμο τις τρεις φόρμες που έχεις στην κατοχή σου. Ο πανικός αρχίζει να χτυπάει κόκκινο στη σκέψη και μόνο πως πρέπει να φορέσεις κάτι άλλο μέσα στο σπίτι. Ψάχνεις απεγνωσμένα στα άδυτα της ντουλάπας σου, όταν ξαφνικά, βρίσκεις σκονισμένη στη γωνία την γυαλιστερή φόρμα που φορούσες στο γυμνάσιο, μαζί με δερμάτινο σκαρπίνι από κάτω γιατί ήσουν και φάσιο άικο. Τι σημασία έχει αν είναι 5 νούμερα μικρότερη από αυτό που φοράς τώρα; Η φόρμα είναι φόρμα. Εξάλλου χρειάζονται μόλις 2 ώρες για να βγει το πλυντήριο και άλλες 12 για να στεγνώσουν με αυτόν τον καιρό.
Καραντίνα, ημέρα #67
Έχεις χαρτογραφήσει κάθε σημείο του σπιτιού. Κάθε γωνιά. Είναι πλέον μετρημένα όλα τα πλακάκια μπάνιου, κουζίνας, μπαλκονιού και κοινόχρηστων χώρων πολυκατοικίας. Έχεις διανύσει πάνω από 30 χιλιόμετρα μέσα στο σπίτι. Και ποια είναι η απόδειξη; Το λιώσιμο στην κάλτσα! Ναι σε αυτές τις λευκές κάλτσες. Ναι, τις ίδιες λέμε. Αυτές που φορούσε και ο Τσάντλερ στα Φιλαράκια τo 97′, τις οποίες πολύ πιθανό να τις έχεις από τότε. Είναι απορίας άξιο, βέβαια, πώς οι φτέρνες τρύπησαν μετά από 20 χρόνια, ενώ στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, η τρύπα άνοιγε στην πρώτη βδομάδα;!
Καραντίνα, ημέρα #113
Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια γνωρίστηκες με την καλή σου και αποφάσισες ακόμα και εν μέσω καραντίνας, να ετοιμάσεις ένα πολύ fancy δείπνο για να γιορτάσετε την περίσταση. Ρομαντική μουσική, κεριά, δώρο που έχεις παραγγείλει εδώ και βδομάδες από γνωστό σκρουτζομάγαζο, δε χόουλ εντσιλάδα!! Όχι δεν θα φάτε εντσιλάδα, έκφραση είναι, άσχετε! Δίνετε ραντεβού στην τραπεζαρία, στις 8 το βράδυ. Εσύ έχεις φτάσει πρώτος μιας και ήσουν ήδη στο σαλόνι. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του χολ και τη βλέπεις να ξεπροβάλλει, φορώντας την καυτή, 100% βαμβακερή, πιτζάμα με τον Γουίνι και από κάτω τις εξελιγμένες παντόφλες-σκυλάκι που κάνουν ήχο στο περπάτημα… Ξέρω, για κάτι τέτοιες στιγμές ζούμε όλοι.